فهیمه خضر حیدری: این جرعه‌های تلخ چای، این سكوت مرگبار در تحریریه ، این بوی تند مرگ و كافور ، زیبایی بیهوده این زمستان ، این همه اشك كه دارد ما را در خود غرق می‌كند ، این آدم‌ها ، این همكاران كه برای تسلیت به روزنامه ما می‌آیند، صدای گریه‌ای كه هر از چند گاه یخبندان تحریریه ما را می‌شكند....

اینها همه مثل كابوس است.كسی «نیست» كه تا دیروز در كنارمان بود؛ همین جا می‌نشست، می‌نوشت ، می‌خندید و با ورزشی‌ها رجزخوانی فوتبالی می‌كرد.
مهران قاسمی مهربان و همراه بود.در یكی دو ماه گذشته هیچ كس به اندازه او و سارا - آه خدای من سارا... - همراهی‌‌ام نكرد.برای راه‌اندازی كار جدید - كافه روزنامه - ساعت‌ها حرف زد ، ایده داد ، پیشنهاد كرد ، همراهی و كمك كرد و حتی تا نیمه شب پای تلفن دلداری‌‌ام داد كه كارها درست می‌شود و اوضاع روبه راه....حالا صندلی مهران درست روبه روی من خالی است.

شمع‌های سیاه می‌سوزند و دبیر سرویس بین‌المللمان شده عكسی در میان قابی.دیشب پیش سارا بودیم.كاری جز گریه نمی‌شد كرد.
بدن بی‌جان مهران را بردند و ما فقط اشك ریختیم.سارا آخرین فریادهایش را می‌زد : « مهران دوستت دارم...» و جوابی نمی‌آمد و ما فقط اشك ریختیم و آسمان فقط بارید و مرگ ، نارس و كال به ما سلام گفت.