برای خداحافظی با جهان
خیلی دور نخواهم شد
از همین جا كه هستم ، می‌گویم:
خدا... حافظ

واژه‌ها یاری نمی‌كنند. عصا می‌خواهند كه برخیزند. نهیبم می‌زنند كه آخر بی‌انصاف این چه خواسته شومی است؟ از ما می‌خواهی در مرثیه مهران پشت هم صف بكشیم؟!مگر نمی‌دانی مهران یعنی مرثیه، یعنی بغض، یعنی شیون؟ مهران یعنی وداع با مهربانی، از دست دادن رفاقت و خوبی؟!
آی مهران! مهران! چه كردی با ما؟ توی پاك و بی‌آلا‌یش، توی نشانه خلوص و عشق‌ورزی چطور اینگونه خودت را از ما دریغ كردی؟

مهران! رسم معرفت نیست اگر فكر كنی حالا‌ كه ما را جا گذاشتی و رفتی، برایمان عزیز شده‌ای! نه پسر خوب! اگر ذره‌ای، فقط ذره‌ای انصاف در وجودمان باشد، باید در فراقت چنان شیون كنیم كه دل آسمان بلرزد. برای تو كه با همه دوست و مهربان بودی.برای تو كه هیچ‌گاه بد كسی را نمی‌خواستی و نمی‌گفتی، برای تو كه حتی اگر معترض هم بودی، اعتراضت دل‌آزار و پردوام نبود!

مهران! در آن سه‌شنبه لعنتی، وقتی سراسیمه به خانه‌ات رسیدیم، اما دیر؛ و تو آسوده خوابیده بودی با آن چهره پاك و معصوم، چشم به در اتاقت دوخته بودم و فكر می‌كردم الا‌ن با آن خنده همیشگی در را باز می‌كنی و به این شوخی لعنتی پایان می‌دهی. مهران وقتی سارا به من گفت روزی كه بعد از آن تصادف تو را به اتاق عمل می‌بردند و تو می‌گفتی هیچ تعلق‌خاطری به این دنیا نداری، نمی‌دانی چقدر حسودی كردم.

راستی مهران از این به بعد وقتی برای ترجمه متنی گیر كردیم تو را از كجا پیدا كنیم كه مشكل‌گشا باشی، وقتی یادداشت و تحلیلی درباره تحولا‌ت بین‌المللی خواستیم چطور به تو بگوییم تا فی‌الفور مطلبی پرمغز و شیوا بنویسی وقتی ... راستی وقتی دلمان تنگ شد و بهانه‌ات را گرفت چه كنیم...؟